Książka Katarzyny Fazan jest bardzo interesującą propozycją innego spojrzenia na polski teatr śmierci i twórczość teatralną Wyspiańskiego, Leśmiana, Kantora. Przedmiotem wnikliwej lektury są w niej różnego rodzaju pisma artystów – zarówno intymne wypowiedzi zapisane w listach, notatkach, studiach, szkicach, jak i manifesty, scenariusze, wreszcie utwory dramatyczne. Czytane jako projekty twórczości, a zarazem ślady procesu twórczych poszukiwań oraz – utwory o samoistnej wartości literackiej, odkrywają formy i źródła projektów teatru intymnego związane z niezwykle silną świadomością śmierci. (…)

Odniesienia do śmierci i dążenia tak „niemożliwe”, jak uzewnętrznienie w teatrze tego, co najgłębiej wewnętrzne i osobiste, „przedstawienie nieprzedstawialnego” (Wyspiański), „powołanie do istnienia nieistniejącego” (Leśmian), „uobecnienie nieobecności” (Kantor), stają się źródłem napięcia sił twórczych, eksplozji wyobraźni artystów, ich niebywałej innowacyjności. (…) Jest to proces, który Katarzyna Fazan analizuje na bardzo konkretnych przykładach – dogłębnie, wielostronnie i erudycyjnie.


Katarzyna Fazan – adiunkt w katedrze Teatru Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, wykładowca historii dramatu i teatru na Wydziale Reżyserii PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Autorka książki Szczera poza dekadenta. Kazimierz Tetmajer miedzy epistolografią a sztuką (Kraków 2001), współredaktorka edycji pism teatralnych i filmowych Tadeusza Peipera Wśród ludzi na scenach i na ekranie (Kraków 2000), autorka opracowania edytorskiego Utworów wybranych Ludwika Marii Staffa („Biblioteka Poezji Młodej polski”, Kraków 2004). Publikuje między innymi w „Ruchu Literackim” i „didaskaliach”. Zajmuje się literaturą, dramatem, tetarem modernizmu oraz współczesną plastyką teatralną.