Auē (j. maori, verb.); krzyczeć, zawodzić, wyć; dźwięk wyrażający cierpienie, wezwanie do tego, żeby nie zostawiać nikogo samego w jego krzyku 
 
Szczęśliwe dzieciństwo Āramy przerwała rodzinna tragedia. Chłopiec trafia na farmę wujostwa, gdzie musi nauczyć się milczeć, żeby przetrwać w świecie brutalnych dorosłych. W cierpieniu nieustannie przykleja plastry na swoje ciało, ale bolących miejsc wciąż przybywa.  

Taukiri, jego starszy brat, właśnie odjechał z gitarą przywiązaną do dachu auta i głośno puszczoną muzyką. Czy uda mu się zagłuszyć wstyd i odgłos oceanu, który kocha i którego nienawidzi? 

W tej surowej rzeczywistości ból ma swój własny język. Auē – rozbrzmiewa w gangsterskich slumsach, słychać go w płaczu za ścianą i w cichej tęsknocie za utraconą niewinnością. 

Auē to poruszający, rozpisany na głosy debiut Becky Manawatu, powieść szorstka i czuła zarazem, w której troska okazuje się silniejsza niż rozpacz przekazywana z pokolenia na pokolenie.    

Haere mai. 
 

---

Auē to okrzyk z głębi piersi, jak wołanie ptaka tūī, jak zew bólu, ale i pragnienie wolności. Czy można się wyzwolić, jeśli zło sprzed pokolenia nieustannie podąża naszym śladem? Bracia Taukiri i Ārama będą musieli sami się o tym przekonać, a ucieczka przed cieniami przeszłości będzie trudna i naznaczona cierpieniem. 

Auē Becky Manawatu to powieść uniwersalna i jednocześnie bardzo lokalna, bo czerpiąca z języka i tradycji maoryskich, wyjątkowa. Jest w niej bardzo wiele jasności i bardzo wiele ciemności w doskonale dobranych proporcjach. Przed lekturą trzeba tylko wzorem Āramy przygotować wiele plastrów. Bardzo nam będą potrzebne. 
Radek Rak 

Auē mówi do nas mocnym głosem, który wżera się w skórę niczym kwas. 
Tara June Winch, jurorka Jann Medlicott Acorn Prize for Fiction 2020 oraz autorka powieści Plon 

Oto historia z drugiego końca świata – a jednak bliższa, niż moglibyśmy się spodziewać.

Manawatu pisze o przemocy w społeczności naznaczonej historią kolonizacji, a równocześnie tworzy uniwersalną przypowieść o naturze człowieka, o złu, które dewastuje ludzkie życie.

Ta książka to szloch za utraconym rajem, hymn na cześć czułości i wołanie o dostrzeżenie dzieci – ich roli i miejsca w otaczającej nas rzeczywistości.

Auē przybywa z Nowej Zelandii, ale wydarza się wszędzie. 
Michał Nogaś, Program Trzeci Polskiego Radia