Książka dotyczy burzliwych wydarzeń na Bliskim Wschodzie, które miały miejsce w ostatnich trzech latach i zostały nazwane Arabską Wiosną. Znaczenie tych wydarzeń dla historii i przyszłości Bliskiego Wschodu trudno przecenić i na pewno należy je badać. Stąd każda próba konceptualizacji warstwy wydarzeniowej Arabskiej Wiosny zasługuje na uwagę, zwłaszcza jeśli oparta jest na badaniach przeprowadzonych w terenie. Taki charakter ma recenzowany materiał. Jego autorzy przedstawiają rezultaty swoich badań terenowych w Egipcie i starają się przybliżyć czytelnikowi zjawiska polityczne, prawne oraz społeczne, opisują formy wyrazu tych zjawisk i formułują wnioski odnośnie ich genezy oraz istoty.
Mieszkańcy Egiptu wyszli na plac Tahrir, by protestować, a potem obalić prezydenta Husniego Mubaraka. Fala rewolucji w ciągu zaledwie trzech tygodni zmiotła dyktatora, który twardą ręką rządził krajem od trzydziestu lat. Co stało się później? Jakie były skutki rewolucji w różnych obszarach życia politycznego i społecznego? Zadania udzielenia odpowiedzi na te pytania podjęła się grupa młodych naukowców związanych z Wydziałem Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorzy sprawnie posługują się warsztatem naukowym, całość napisana jest poprawnym językiem, a wszyscy autorzy wykazali się tak znajomością procesów naukowych, jak i znawstwem opisywanych zagadnień. Należy też podkreślić, że recenzowane opracowanie nie jest wynikiem dociekań naukowych prowadzonych w Polsce, ale badań prowadzonych podczas podróży studyjnej