Książka jest spojrzeniem na europejskie (w mniejszym stopniu amerykańskie) kino drugiej dekady XX wieku w kontekście jego miejsca wśród tradycyjnych sztuk, zwłaszcza literatury i teatru, ale też tańca i pantomimy. Składa się z czterech zasadniczych części. Część pierwsza poświęcona została refleksjom na temat kina włosko-francuskiego pisarza Ricciotto Canudo, druga narodzinom koncepcji kina artystycznego, działalności wytwórni Film d’Art oraz SCAGL, a także dorobkowi filmowemu wybitnego reformatora teatru André Antoine’a. Część trzecia, zatytułowana W kręgu tańca i pantomimy, dotyczy relacji kina niemego z wymienionymi sztukami, również związków z filmem wielu artystów, między innymi Hugona von Hofmannsthala i Maxa Reinhardta. Czwarta część skupia się na filmowych fascynacjach pisarzy-ekspresjonistów.

Książka Joanny Wojnickiej jest oryginalną próbą całościowego spojrzenia na niedocenione w historiografii filmowej dwunastolecie kina niemego. Autorka wyróżniła badawczo lata 1908–1920, ale zarazem wykazała się świetną znajomością tego wszystkiego, co tę cezurę poprzedziło i co nastąpiło bezpośrednio po niej. Swoje wywody oparła na ważnej przesłance, w myśl której fundamentalne znaczenie dla rozwoju sztuki filmowej miało eksperymentalne zajmowanie się filmem przez sławnych ludzi teatru, malarzy, muzyków i poetów na początku XX wieku. Nowe, pierwsze w pełni techniczne medium filmu przede wszystkim ciekawiło, intrygowało i inspirowało. Dla artystów drugiej dekady XX wieku okazało się atrakcyjne i produktywne, co dało autorce sposobność, by pokazać konsekwencje nieuniknionych interakcji. Stąd też rola, jaką przypisuje ona wybitnym pisarzom i poetom, by wymienić tylko Guillaume’a Apollinaire’a, Hugona von Hofmannsthala i Gabriela d’Annunzia.
Z recenzji prof. Krzysztofa Kozłowskiego