Monografia poświęcona polskiemu życiu teatralnemu we Lwowie w latach 1939–1946 jest opowieścią o jednym z najbardziej dramatycznych okresów w historii miasta i jego kultury, w którym sztuka sceniczna została uwikłana w burzliwe dzieje II wojny światowej. Autorowi chodziło nie tylko o faktograficzną precyzję i rekonstrukcję artystycznych przedsięwzięć, lecz także o próbę ukazania ludzi stojących za tym teatrem: twórców i wykonawców, którym przyszło działać w realiach wojny i okupacji. To historia ich ambicji i nadziei, lęków i rozczarowań, heroicznych postaw, ale też dramatycznych kompromisów i upadków moralnych, które z dzisiejszej perspektywy wymykają się jednoznacznej ocenie.

Książka ukazuje zmieniające się oblicze lwowskiego życia teatralnego w okresie dwóch okupacji sowieckich oraz okupacji niemieckiej, kiedy polskie sceny podlegały zakazowi działalności. Przedstawione zostały rozmaite formy aktywności teatralnej — od scen zawodowych po amatorskie, od teatru dramatycznego po rewiowy, zarówno te działające oficjalnie, jak i te ukryte w podziemiu.