Książka znakomicie wpisuje się w to, co jest istotą naszej (psychiatry, psychoterapeuty, psychologa czy po prostu terapeuty) relacji z pacjentem, a więc w dialogowość, rozumianą jako wymienność ról – nadawca (terapeuta lub pacjent) staje się za chwilę odbiorcą (pacjent lub terapeuta). Ta wymienność ról dialogowych jest często zaniedbywana w kontakcie lekarz – jego pacjent i odtworzeniu tej cechy dialogu z osobami cierpiącymi na zaburzenia psychiczne w dużej mierze poświęcona jest książka Bartosza Grabskiego. Jest ona znakomitym przykładem tego, że podręcznik akademicki w dziedzinie zbliżającej się do nauk normatywnych (definicje, granice, wyjątki) może być fascynującą lekturą, o bardzo podmiotowym podejściu do badanych, a przede wszystkim w dużej mierze posługującą się językiem chorych, ich narracjami. Myślę, że książka ta powinna być lekturą nie tylko dla studentów, lecz również dla doświadczonych już klinicystów – dla mnie była taką lekturą.

Autor często wprost nawiązuje do myśli prof. Antoniego Kępińskiego i innych podobnie myślących klinicystów. Przedstawione wskazówki są spójne z wizją uprawiania psychiatrii promowaną od wielu lat przez ośrodek krakowski, która na pierwszym miejscu stawia bezwzględny szacunek dla osoby chorego oraz jego podmiotowość.

Bartosz Grabski, dr n. med., specjalista psychiatra, specjalista seksuolog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny, adiunkt w Katedrze  Psychiatrii UJ CM, lekarz praktyk. Systematycznie prowadzi zajęcia z psychiatrii i seksuologii dla polskich i zagranicznych studentów medycyny i psychologii.