Oszkar Jaszi należy do pokolenia węgierskich polityków, którym dane było osobiście doświadczyć goryczy rozpadu historycznego państwa węgierskiego w latach 1918-1920. Przed wybuchem pierwszej wojny światowej należał do ważniejszych postaci życia naukowego, był jednym z pierwszych reformatorów węgierskiej kwestii narodowościowej, politykiem o poglądach radykalnych, który utrzymanie pokoju i równowagi w Europie Środkowej po 1918 roku uzależniał od istnienia sfederalizowanej monarchii Habsburgów.

Jaszi znajduje się w gronie polityków, którym na Węgrzech nie stawiano pomników w okresie międzywojennym, ani w czasach reżimu komunistycznego. Renesans zainteresowania postacią Jasziego zawdzięczamy pracom Gyorgya Litvana. A jest to polityk ze wszech miar godny zainteresowania, chociażby ze względu na koncepcje roziązania kwestii narodowościowej w Europie Środkowej, krytykę asymilacji jako oręża w tworzeniu państwa unitarnego, teorie federalistyczne i próby przebudowy terytorialnej Węgier w okresie, kiedy był on ministrem ds. narodowości w rządzie Mihalya Karolyiego. Trzeba też zaznaczyć, że praca Jasziego Dissolution of Habsburg Monarchy, opublikowana w latach 20. ubiegłego wieku w Chicago, do dziś jest uważana przez zachodnich badaczy za podstawowe opracowanie dotyczące przyczyn upadku Austro-Węgier.