Posługując się w opisie konsumpcjonizmu metaforą klatki, można powiedzieć, że zaprasza do niej obietnica i iluzja bytowania lekkiego i przyjemnego, życia zabawą i rozrywką, bez odpowiedzialności, bez lojalności, bez zobowiązań. Zniewalająca moc konsumpcjonizmu tkwi więc także w uwodzeniu.

[…] hiperkonsumpcjonistyczny charakter ponowoczesności leży w braku możliwości innego niż zapośredniczone przez konsumpcję i towary funkcjonowania – a już na pewno udanych interakcji i występów w przestrzeni publicznej i kulturze.

[…] neomakdonaldyzacja ma charakter nie tylko opresyjny, ale tkwi w niej także pewien potencjał emancypujący. W wielu przypadkach stwarza szansę większej manipulacji, jednakże coraz częściej warunkiem (trzeba podkreślić – racjonalnie wykalkulowanym) zysku producenta czy sprzedawcy jest realizacja suwerennej woli, czasem wręcz urzeczywistnienie (także nieracjonalnych) kaprysów i fantazji klienta.

Fundamentalną charakterystyką współczesnego świata jest jego różnorodność, w której są zawarte także rozmaite wzory przygotowywania i spożywania posiłków. Mamy więc wybór czy próbę narzucenia kolejnych wzorów konsumpcji?

Konsumpcja jawi się […] jako sekwencja praktyk zmierzających do wytwarzania przedmiotów i uruchamiania ich właściwości, które na mocy ludzkich działań stają się twórczymi (i twórczo wykorzystywanymi) narzędziami w konstruowaniu jednostkowych biografii czy komunikowaniu preferencji estetycznych, określając jednocześnie jeden z fundamentów uspołecznienia – materialność.

Zielony konsumeryzm optuje za zmianą orientacji ku nowemu paradygmatowi: jakości kosztem ilości lub po prostu etyki rezygnacji.