Kot, który spadł z nieba
Przekład: Katarzyna Sonnenberg-Musiał
Seria: Seria z Żurawiem
Liczba stron: 144
Format: 13,7x20,5 cm
Rok wydania: 2016
Data premiery: 26.10.2016
Data wydania e-booka: 08.11.2019
Opis książki
Bestseller „New York Timesa” przetłumaczony na 13 języków
Małżeństwo trzydziestolatków mieszka w małym wynajętym domku w spokojnej dzielnicy Tokio. Choć oboje pracują w domu i spędzają razem dużo czasu, nie mają już sobie zbyt wiele do powiedzenia. Pewnego dnia do ich życia wkracza Chibi – kotka, która każdego dnia zjawia się nieproszona w ich ogrodzie. Z czasem małżonkowie zaczynają rozmawiać o Chibi, dbać o nią i traktować ją jak domownika. W końcu pojawia się nadzieja na ratunek dla ich wspólnego życia.
Kot który spadł z nieba to powieść-medytacja o poszukiwaniu szczęścia na przekór monotonii dnia codziennego. Hiraide niezwykle subtelnie nakreśla portret psychologiczny współczesnych trzydziestolatków, którzy czują się samotni, nawet żyjąc w szczęśliwych związkach.
Książka Kot, który spadł z nieba to literacki fenomen. Prawa po ponad 10 latach od jej wydania sprzedano do 13 krajów. Otrzymała ona japońską nagrodę literacką Kiyama Shohei. Jako jedna z nielicznych japońskich książek, znalazła się na liście bestsellerów “New York Timesa”
Chibi ma białe futerko z cętkami w kolorze sadzy i brązu. Jest zwinna, płochliwa, nie pozwala się brać na ręce i nie miauczy. Przychodzi nieproszona, wymyka się cichcem. Gdy zasypia, jej zwinięte ciało przypomina „obły amulet”. Czy jest możliwym, by zwyczajne, udomowione zwierzę posiadało moc odmiany ludzkiego losu? Takie pytanie zadaje sobie narrator tej krótkiej, intymnej opowieści.
Miejsce pod oknem
Napisana pięknym językiem powieść, przepełniona refleksją filozoficzną, tryskająca inteligentnym humorem.
Publishers Weekly
Niezwykle intymny i pełen życia obraz zamkniętego, prywatnego świata, który jednocześnie otwiera się na innych.
The New York Times
O Autorze
Takashi Hiraide urodził się w 1950 roku w Moji w Japonii. Wydał kilka tomików poezji. Mieszka na przedmieściach Tokio z kotem i żoną, poetką Michiyo Kawano. Książka “Kot, który spadł z nieba” to literacki fenomen. Po 10 latach od japońskiej premiery wzbudziła zainteresowanie wydawców z ponad 13 krajów.
.
DZIEŃ LITERATURY AZJATYCKIEJ
25 października 2024 - prezentacja azjatyckiej oferty Serii z Żurawiem połączona z premierą książki „Wyspa pajęczych lilii”
Język publikacji
polski
Tytuł oryginału
NEKO NO KYAKU
Język oryginału
japoński
Wydanie
pierwsze
Autorzy
Takashi Hiraide
Tłumaczenie
Katarzyna Sonnenberg-Musiał
Projekt okładki
Małgorzata Flis
ISBN: 978-83-233-4193-2
e-ISBN (mobi,epub): 978-83-8179-535-7
Kraj pochodzenia producenta: Polska
POLECANE KSIĄŻKI
NOWOŚCI
Kot, który spadł z nieba
PRZECZYTAJ FRAGMENT
RECENZJE
Wydarzyło się to jesienią. W czasie nieobecności sąsiadów odebraliśmy dla nich przesyłkę i żona poszła ją przekazać, kiedy tylko zobaczyła, że ktoś już wrócił. Drzwi wejściowe były otwarte. Zadzwoniła i czekała, aż ktoś się pojawi. Nieoczekiwanie wyszła jej na spotkanie nie pani domu, a Chibi. Żona nie posiadała się ze zdumienia. Chibi, która odwiedzała nas każdej nocy i każdego ranka i nawet nie miauknęła, na jej widok miała zacząć rozprawiać w najlepsze. Żona opowiedziała mi później, kiedy szczegółowo analizowała tę scenę, że jej zdaniem w swojej wypowiedzi Chibi nie tyle odnosiła się do tego, jak się nią opiekujemy, ile raczej przekazywała konwencjonalne grzeczności, jak wzmianki o pogodzie czy inne uprzejme frazesy wymieniane zwyczajowo między sąsiadami.
Chibi była naszym pierwszym gościem w Nowym Roku. O tych, którzy w czasie noworocznym chodzą od domu do domu, by składać świąteczne życzenia, mówi się „pielgrzymi”. Tymczasem nasz pierwszy przedziwny „pielgrzym” nie tylko wszedł do nas oknem, ale nie wypowiedział żadnych życzeń. Zdołał natomiast skłonić się grzecznie, składając przed sobą w równej linii dwie przednie łapki...
(fragmenty)
Sekundy, minuty. Na marginesie „Kota, który spadł z nieba” Hiraidego Takashiego kilka ulotnych wrażeń
31 grudnia 2016 ~ Luiza Stachura
Jesteś cudem. Kruchym, niewinnym, pełnym lęku, ale jednocześnie bogatym w wewnętrzną radość i urok, nieskażonym przez rzeczywistość egoistycznych ludzi. Wystarczy twoja obecność, nie potrzeba nam wielkich ani małych słów. Jeden drobny gest, subtelne dotknięcie i spojrzenie są wystarczające, by poczuć, że jesteś naprawdę, autentycznie, w pełni, a nie tylko zastępczo i iluzorycznie. Bo nie jesteś wyobrażeniem, nie jesteś pięknym snem, którego odejście będzie zwiastowało koniec marzenia i początek prawdziwego świata. Nie jesteś?
Koniec lat 80. XX wieku, Tokio. Zbliżają się wielkie zmiany, niedługo skończy się okres Shōwa (1926-1989), podczas którego dokonał się szereg zmian na wzór Zachodni w Japonii. Względny spokój pozornie gwarantowany przez szybki wzrost ekonomiczny zapowiada mimowolnie, podskórnie zmierzch starej epoki. On-narrator, bezimienny, pracuje jako redaktor w wydawnictwie, ona – jego żona – jest korektorką. Oboje mają około trzydziestu siedmiu lat, są bez majątku, nie mają dzieci, ale wciąż szukają miejsce dla siebie – spokojnego, cichego, chociaż rozbrzmiewającego wewnętrzną radością, promiennością i świeżością. Wprowadzają się do wynajmowanego jako mieszkanie domku gościnnego na pięknej posiadłości z domem w japońskim stylu i zachwycającym ogrodem. W związku z chorobą on musi zrezygnować z pracy stałej na rzecz zleceń, które może wykonywać w domu.
„Aż trudno uwierzyć, jak bardzo nastawienie wpływa na sposób postrzegania świata.”*
Pewnego dnia drogę małżeństwa przecina „ślicznotka” – piękna kotka znaleziona przez sąsiadów i nazwana Chibi, czyli „mała”. I jej zjawienie się będzie znakiem końca starego oraz zwiastunem początku nowego. Chibi symbolicznie wprowadzi jego i ją w kolejną epokę – Heisei, od 1989 do dziś trwającą w Japonii. Każdy dzień i każda noc z chwilową, ulotną obecnością boskiego stworzenia, Chibi, kotki, która nie pozwala się dotykać i nie miauczy, umożliwi małżeństwu głębsze wejście w pozornie nudny, bo oczywisty świat codzienności, i odkrycie, że właśnie drobne gesty przynoszą autentyczną radość i uśmiech, w nich kryje się szczęście i piękno. Kotka stopniowo wprowadzi się do życia małżeństwa i pozostawi w nich niezatarty ślad swojego kruchego istnienia, znak obecności czegoś niebiańskiego, eterycznego i nieuchwytnego, co sprawia bolesną radość, wywołuje łzy jak widok czegoś tak zachwycającego i olśniewającego, że zostawiającego wrażenie niemożliwego do zdobycia na własność, do zatrzymania przy sobie w pełni.
Uliczka, przy której mieściła się posesja właścicieli domu wynajmowanego przez małżeństwo, miała kształt błyskawicy. Wyraźnym, charakterystycznym punktem ulicy była brzostownica. Trzeci, dopełniający element przestrzeni to zachwycający ogród, w którym roślinność i owady urządziły wspaniały mikroświat. W takim miejscu z częstym gościem w postaci drobnej kotki małżeństwo zbudowało własny oniryczny świat, krainę marzeń, gdzie obserwowali zmiany pór roku, medytowali nad rzeką czasu, włączyli się w nurt istnień, wyciszyli i odnaleźli siebie. Na początku lat 90. XX stulecia przyszedł jednak krach. Właścicielka pięknego domu stanęła przed koniecznością sprzedaży posesji. Po rozkwicie królestwa snu nadszedł zmierzch, upadek, ruina. Ale zarazem był to impuls do działania, katalizator do tyleż odbudowy, ile przebudowy, nie rekonstrukcji, lecz konstruowania czegoś nowego, bardziej świadomego.
On, by zatrzymać przy sobie przemijający świat, przepływającą rzeczywistość jak ze snu i by zachować wspólnie przeżytą wraz z żoną radość, zaczął spisywać w formie esejów poszczególne chwile. Zatrzymywał momenty w postaci słów, a więc w lepszej formie niż tylko w postaci zdjęcia, które pozbawione jest opisu emocji towarzyszących osobie fotografującej. Swoje teksty podsyłał do wydawnictwa i one złożyły się na książkę. Tak, właśnie tę – nostalgiczną, wypełnioną smutkiem i zarazem pełną nadziei radością, bardzo intymną, introspektywną. Jakże odmienną od satyrycznego Jestem kotem Natsumego Sōsekiego.
Kot, który spadł z nieba to dobry pretekst do rozważań nad przemijaniem, cyklicznością życia, kwestią wyboru i przeznaczenia. Bo czasami spotykamy kogoś czy coś nieprzypadkowo. Od nas zależy, czy wykorzystamy szansę i czas, który mamy, aby zbudować coś mimo iż kruchego, to jednak trwalszego, bo autentycznego, szczerego. Czy też zaprzepaścimy okazję na rzecz poszukiwania złudnego, bo szybko osiągalnego i głośnego szczęścia, przynoszącego rozczarowanie. Hiraide Takashi (ur. 1950) stworzył piękną, poetycko-eseistyczną opowieść o efemerycznym świecie. Opowieść delikatną, subtelną, niezwykle zmysłową i oddziałującą na wrażliwość czytelnika. Paradoksalnie jednak w prostocie historii kryje się jej największe niebezpieczeństwo. Bo każe się zatrzymać, wsłuchać w wewnętrzny świat, zobaczyć naturalne piękno rzeczywistości, zachwycić drobnymi elementami, gestami, szczerym uśmiechem i autentycznymi łzami. A to przecież jest trudne i bolesne w świecie wymagającym siły i nieustannej walki, pozoru i sztuczności, a odrzucającym słabość i wrażliwość, negującym marzenia i istnienie onirycznej krainy.
Ale Hiraide jest poetą, więc on może się ukryć w słowach. Część swojej wrażliwości może zapisać.
Luiza Stachura, https://owarinaiyume.wordpress.com/
31 grudnia 2016 ~ Luiza Stachura
Jesteś cudem. Kruchym, niewinnym, pełnym lęku, ale jednocześnie bogatym w wewnętrzną radość i urok, nieskażonym przez rzeczywistość egoistycznych ludzi. Wystarczy twoja obecność, nie potrzeba nam wielkich ani małych słów. Jeden drobny gest, subtelne dotknięcie i spojrzenie są wystarczające, by poczuć, że jesteś naprawdę, autentycznie, w pełni, a nie tylko zastępczo i iluzorycznie. Bo nie jesteś wyobrażeniem, nie jesteś pięknym snem, którego odejście będzie zwiastowało koniec marzenia i początek prawdziwego świata. Nie jesteś?
Koniec lat 80. XX wieku, Tokio. Zbliżają się wielkie zmiany, niedługo skończy się okres Shōwa (1926-1989), podczas którego dokonał się szereg zmian na wzór Zachodni w Japonii. Względny spokój pozornie gwarantowany przez szybki wzrost ekonomiczny zapowiada mimowolnie, podskórnie zmierzch starej epoki. On-narrator, bezimienny, pracuje jako redaktor w wydawnictwie, ona – jego żona – jest korektorką. Oboje mają około trzydziestu siedmiu lat, są bez majątku, nie mają dzieci, ale wciąż szukają miejsce dla siebie – spokojnego, cichego, chociaż rozbrzmiewającego wewnętrzną radością, promiennością i świeżością. Wprowadzają się do wynajmowanego jako mieszkanie domku gościnnego na pięknej posiadłości z domem w japońskim stylu i zachwycającym ogrodem. W związku z chorobą on musi zrezygnować z pracy stałej na rzecz zleceń, które może wykonywać w domu.
„Aż trudno uwierzyć, jak bardzo nastawienie wpływa na sposób postrzegania świata.”*
Pewnego dnia drogę małżeństwa przecina „ślicznotka” – piękna kotka znaleziona przez sąsiadów i nazwana Chibi, czyli „mała”. I jej zjawienie się będzie znakiem końca starego oraz zwiastunem początku nowego. Chibi symbolicznie wprowadzi jego i ją w kolejną epokę – Heisei, od 1989 do dziś trwającą w Japonii. Każdy dzień i każda noc z chwilową, ulotną obecnością boskiego stworzenia, Chibi, kotki, która nie pozwala się dotykać i nie miauczy, umożliwi małżeństwu głębsze wejście w pozornie nudny, bo oczywisty świat codzienności, i odkrycie, że właśnie drobne gesty przynoszą autentyczną radość i uśmiech, w nich kryje się szczęście i piękno. Kotka stopniowo wprowadzi się do życia małżeństwa i pozostawi w nich niezatarty ślad swojego kruchego istnienia, znak obecności czegoś niebiańskiego, eterycznego i nieuchwytnego, co sprawia bolesną radość, wywołuje łzy jak widok czegoś tak zachwycającego i olśniewającego, że zostawiającego wrażenie niemożliwego do zdobycia na własność, do zatrzymania przy sobie w pełni.
Uliczka, przy której mieściła się posesja właścicieli domu wynajmowanego przez małżeństwo, miała kształt błyskawicy. Wyraźnym, charakterystycznym punktem ulicy była brzostownica. Trzeci, dopełniający element przestrzeni to zachwycający ogród, w którym roślinność i owady urządziły wspaniały mikroświat. W takim miejscu z częstym gościem w postaci drobnej kotki małżeństwo zbudowało własny oniryczny świat, krainę marzeń, gdzie obserwowali zmiany pór roku, medytowali nad rzeką czasu, włączyli się w nurt istnień, wyciszyli i odnaleźli siebie. Na początku lat 90. XX stulecia przyszedł jednak krach. Właścicielka pięknego domu stanęła przed koniecznością sprzedaży posesji. Po rozkwicie królestwa snu nadszedł zmierzch, upadek, ruina. Ale zarazem był to impuls do działania, katalizator do tyleż odbudowy, ile przebudowy, nie rekonstrukcji, lecz konstruowania czegoś nowego, bardziej świadomego.
On, by zatrzymać przy sobie przemijający świat, przepływającą rzeczywistość jak ze snu i by zachować wspólnie przeżytą wraz z żoną radość, zaczął spisywać w formie esejów poszczególne chwile. Zatrzymywał momenty w postaci słów, a więc w lepszej formie niż tylko w postaci zdjęcia, które pozbawione jest opisu emocji towarzyszących osobie fotografującej. Swoje teksty podsyłał do wydawnictwa i one złożyły się na książkę. Tak, właśnie tę – nostalgiczną, wypełnioną smutkiem i zarazem pełną nadziei radością, bardzo intymną, introspektywną. Jakże odmienną od satyrycznego Jestem kotem Natsumego Sōsekiego.
Kot, który spadł z nieba to dobry pretekst do rozważań nad przemijaniem, cyklicznością życia, kwestią wyboru i przeznaczenia. Bo czasami spotykamy kogoś czy coś nieprzypadkowo. Od nas zależy, czy wykorzystamy szansę i czas, który mamy, aby zbudować coś mimo iż kruchego, to jednak trwalszego, bo autentycznego, szczerego. Czy też zaprzepaścimy okazję na rzecz poszukiwania złudnego, bo szybko osiągalnego i głośnego szczęścia, przynoszącego rozczarowanie. Hiraide Takashi (ur. 1950) stworzył piękną, poetycko-eseistyczną opowieść o efemerycznym świecie. Opowieść delikatną, subtelną, niezwykle zmysłową i oddziałującą na wrażliwość czytelnika. Paradoksalnie jednak w prostocie historii kryje się jej największe niebezpieczeństwo. Bo każe się zatrzymać, wsłuchać w wewnętrzny świat, zobaczyć naturalne piękno rzeczywistości, zachwycić drobnymi elementami, gestami, szczerym uśmiechem i autentycznymi łzami. A to przecież jest trudne i bolesne w świecie wymagającym siły i nieustannej walki, pozoru i sztuczności, a odrzucającym słabość i wrażliwość, negującym marzenia i istnienie onirycznej krainy.
Ale Hiraide jest poetą, więc on może się ukryć w słowach. Część swojej wrażliwości może zapisać.
Luiza Stachura, https://owarinaiyume.wordpress.com/
Kot, który spadł z nieba
Wybierz rozdziały:
Wartość zamówienia:
0.00 zł