Tom ósmy Dzieł literackich Stanisława Przybyszewskiego zawiera pięć dramatów: Dla szczęścia (1900), Złote runo (1901), Goście (1901), Matka (1903) oraz Śnieg (1903). Układ tomu został zorganizowany chronologicznie, czyli według kolejności publikacji dramatów. Wszystkie dramaty ukazały się w języku polskim i powstały po wydaniu broszury Przybyszewskiego zatytułowanej O dramacie i scenie, w której autor przedstawił swoje poglądy na temat konstruowania i inscenizowania dramatu.
„Wyławiam z duszy działającej to wszystko, co tragedię jego życia stanowi, i tworzę nową postać, tworzę zatem projekcję wewnętrznej walki i rozterki, i mam od razu dwie silne i ustawicznie na siebie oddziaływające postaci.”
S. Przybyszewski, O dramacie i scenie, Księgarnia Naukowa, Warszawa 1905
„Bohater mój nie ginie dlatego, że uchybił jednożeństwu; nie, przeciwnie, on stopniowo wzniósł się aż do pojęcia jednożeństwa. Nie mógł stać się monogamistą, bo nie odnalazł swego typu kobiety: ginie dlatego, że znalazł kobietę, która sama jedna jego jednożeńcze instynkty umie nasycić. Nie miałem przy tym żadnej teoretycznej myśli, lecz gdybym to chciał wyrazić kategorią teoretyczną, to powiedziałbym, że ginie on wskutek walki wewnętrznej między swoją najwyższą kulturą: instynktem monogamicznym, który go ciągnie do „jednej” kobiety, a najwyższym swoim brakiem kultury: mianowicie sumieniem.”
S. Przybyszewski, List do Ryszarda Dehmla z 27 VIII 1994 r.
„Dramat jest walką życia indywidualnego z kategoriami zewnętrznymi, tak zw. Fatum: panteistyczna zewnętrzność grecka – pieniądz – przesądy społeczne (pierwsze dramaty Ibsena), żądza panowania – chciwość sławy itd. Prawie cały stary dramat obraca się w obrębie tych kategorii. Nowy dramat polega na walce indywiduum ze sobą samym, tj. z kategoriami psychicznymi, które w stosunku do najgłębiej ukrytych źródeł indywidualnych, stanowiących rdzeń jaźni w obrębie samego indywiduum, tak się mają do niego, jak zewnętrzność do wewnętrzności.”
S. Przybyszewski, O dramacie i scenie, 1905