Jeśli wulkany mają ogólnie złą reputację, to Yellowstone ma naprawdę fatalną. Potocznie nazywa się go superwulkanem, co sugeruje, że jest zdolny do wyjątkowych aktów wulkanicznej przemocy. Naukowcy wiedzą, że wcale nie chodzi tu o rzucenie ludzkości na kolana. W dużej mierze dzięki niesłabnącemu i entuzjastycznemu pokrzykiwaniu tabloidów i próbujących odgadnąć przyszłość mistyków z mediów społecznościowych, którzy często twierdzą, że Yellowstone jest bliski wywołującej kataklizm erupcji, wielu ludzi traktuje go tak, jakby to był jakiś mechanizm samozniszczenia Ziemi. Nawet w szczycie pandemii koronawirusa „Guardian” donosił, że wokół słynnych gejzerów Yellowstone gromadziły się tysiące ludzi, którzy nie nosili maseczek i nie zachowywali dystansu. Założę się jednak, że całkiem sporo z nich pytało pracowników Służby Parków Narodowych o przygotowania do superwulkanicznego końca świata.

Nie da się ukryć, że Yellowstone ma wyjątkowo niszczycielską przeszłość. Historia jego powstania to saga geologicznej zagłady: wywodzi się z długiej linii wulkanicznych przodków, których kratery powstały po erupcji wulkanicznej, kiedy rozsadził je piekielny strumień, który pojawił się w pobliżu serca planety. Pozostawiony przezeń ślad blizn znaczy zachodnie Stany Zjednoczone, ciągając się przez setki kilometrów i powstając przez miliony lat. Ale ten wulkan nie zasługuje na to, by postrzegano go jako zwiastun zagłady. Ten piekielny strumień nie będzie się utrzymywał przez całą wieczność. Nic, nawet superwulkany, nie jest na zawsze, a wspaniałe dni erupcyjnej furii Yellowstone mogły już dawno minąć.

Wszystko, co – jak sądzisz – wiesz o Yellowstone, jest prawdopodobnie błędne. To nie jest przyczajony zabójca. Takie superwulkany jak on nie powodują końca cywilizacji. Yellowstone raczej uczy nas, że wszystko, nawet najpotężniejsze góry magmowe i olbrzymie kotły Ziemi, są tymczasowe w tym naszym spektakularnym, ciągle zmieniającym się świecie.

Dowody archeologiczne wskazują na to, że ludzie żyją na płaskowyżu Yellowstone od jakichś 11 000 lat. Rdzenni Amerykanie od pokoleń dobrze znali parujące gejzery, zniszczoną glebę i wrzące wody tego regionu. Jednak dopiero w 1871 roku, kiedy Kongres sfinansował przełomową ekspedycję geologa Ferdinanda Haydena, której celem było udokumentowanie estetycznych walorów Yellowstone – poprzez słowa, sztukę, naukę i fotografię – prawodawcy i prezydent Ulysses S. Grant zostali przekonani do zrobienia czegoś bezprecedensowego: uchwalili akt ustawodawczy, na mocy którego Yellowstone stał się pierwszym na świecie parkiem narodowym.