Przedstawiamy Państwu dwadzieścia esejów poświęconych filmowym adaptacjom różnych utworów literackich powstałych na subkontynencie indyjskim. Ich wybór był prawdziwym wyzwaniem ze względu na liczbę dzieł, które w ciągu wieków napisano w Indiach, oraz języków, w jakich je stworzono. Wyznajemy samokrytycznie, że stał się on wypadkową wielu subiektywnych czynników, wśród których niepoślednią rolę odegrały sympatie redaktorek oraz zainteresowania Autorów. Zdajemy sobie doskonale sprawę, że z ogromnej liczby indyjskich dzieł literackich i ich filmowych adaptacji można by ułożyć kilkanaście zupełnie innych książek, pozostawiamy jednak to zadanie ewentualnym kontynuatorom.

Zgromadzone w tomie eseje stanowią fachowe, ale przystępne nawet dla niespecjalisty wprowadzenie w świat literatury i kina indyjskiego. Przy ekranizacji dzieł literackich pewne treści zostają utracone, mogą się jednak pojawić zupełnie nowe wartości. To od ich akceptacji przez widza, a nie od stopnia wierności wobec literackiego pierwowzoru zależy sukces filmu. Owa akceptacja zależy zaś od wielu bardzo różnych czynników i okoliczności.
W pracy nad tomem spotykają się doświadczeni autorzy, autorytety „z najwyższej półki”, z młodzieżą dopiero poszukującą swego miejsca w akademickim światku. Spotykają się również różne temperamenty naukowe, a także dyscypliny posługujące się rozmaitymi strategiami opisu, analizy i interpretacji. To jednak dobrze, bo książka jest dzięki temu bardziej kolorowa – jak wielobarwna kultura Indii.

Natchniony bramin imieniem Valmiki pytał raz Narady, posłańca bogów, kto śród ludzi jest dziś najdostojniejszy, najcnotliwszy, najdoskonalszy? Narada odparł, że takim jest Rama, z rodu Ikszwaku, że jest to kszatrija najgodniejszy chwały poetów – i opowiedział mu cudowny żywot Ramy. – Bramin, który recytuje dzieje tego bohatera, zdobywa sobie królestwo wymowy; Kszatrya – panowanie nad ziemią; Vaisya, który go słucha – zyska wielkie bogactwa, a nawet Sudra na wyższe stanowisko się wzniesie.


Zostałem aresztowany. Za to, że wygrałem teleturniej. Przyszli po mnie późną nocą, kiedy spały już nawet bezpańskie psy. Wyważyli drzwi, skuli mnie kajdankami i zaprowadzili do czekającego dżipa z migającym czerwonym kogutem.
Nie było żadnych głośnych protestów. Z chaty nie wyjrzał ani jeden z mieszkańców. Gdy mnie aresztowano, zahukała tylko stara sowa siedząca na gałęzi tamaryndowca.

Książka ukazuje się dzięki finansowemu wsparciu Jego Ekscelencji Pana Ajaya Bisarii, Ambasadora Republiki Indii w naszym kraju.