Populacja osób w podeszłym wieku, przy czym ukończenie 65. roku życia zostało ogólnie przyjęte w literaturze fachowej za dolną granicę starości , zwana również populacją trzeciego wieku, jest wbrew ogólnemu mniemaniu bardzo heterogenna . Wyniki licznych badań epidemiologicznych wskazują mianowicie na istotne różnice zdrowotne i potrzeby między osobami w wieku 65–74 lata (określanymi jako „młodzi starzy”, young old) a osobami w wieku 75 lat i więcej (określanymi jako „starzy starzy”, old old). Kiedy w pierwszej grupie wiekowej dominują problemy zdrowotne i psychologiczne, to potrzeby opiekuńcze i bytowe przeważają w drugiej grupie. Jedną z najważniejszych potrzeb osób w podeszłym wieku jest zachowanie samodzielności i niezależności. Właśnie samodzielność i niezależność osób w podeszłym wieku są
zagrożone w przebiegu takich problemów zdrowotnych – zwanych też wielkimi problemami
geriatrycznymi – jak otępienie, depresja oraz upadki i związane z nimi urazy poupadkowe. Również niedokrwienny udar mózgu, prowadzący wielokrotnie do wieloletnie rehabilitacji, upośledza istotnie lub wręcz uniemożliwia prowadzenie samodzielnego trybu życia. Te problemy zdrowotne występują często wśród osób w wieku podeszłym, powodując znaczny wzrost kosztów bezpośrednich i pośrednich ponoszonych przez państwo i społeczeństwo. Z uwagi na obecną strukturę demograficzną ludności w Szwajcarii, jak i w innych państwach uprzemysłowionych, oraz spodziewany dalszy przyrost osób w podeszłym wieku, w tym szczególnie osób w wieku 80 lat i więcej, otępienie, depresja, upadki i ich następstwa oraz niedokrwienny udar mózgu mają i będą miały w przyszłości istotne znaczenie medyczne, pielęgnacyjne, jak i społeczno-ekonomiczne. Opieka nad osobami w podeszłym wieku będzie też miała coraz bardziej charakter wielodyscyplinarny, wymagający wzajemnej współpracy lekarzy, pielęgniarek, socjologów, psychologów, rehabilitantόw oraz architektów.