„Sprzeczne żywioły” literatury Młodej Polski to nie tylko wieloznaczne elementy znane już starożytnej refleksji o prapoczątkach: woda i ogień, ziemia i powietrze, lecz także chwila i trwanie, siła i słabość, gniew i czułość, rodzenie się i zastyganie form, a przede wszystkim życie i śmierć splecione z sobą w wielkich symbolach epoki. Na zasadzie współwystępowania przeciwieństw pojawiają się one zwłaszcza w dramatach Stanisława Wyspiańskiego oraz w poezji, w której dochodzi do głosu wyobraźnia akwatyczna.


Znakomita książka Anny Czabanowskiej-Wróbel nie jest bynajmniej zbiorem zagadnień „porzuconych” na marginesach ważnych, wysoko ocenianych monografii jej autorstwa. Wprost przeciwnie. Zebrane tu studia w większości wskazują nowe obszary badań i nowe perspektywy interpretacyjne.


Anna Czabanowska-Wróbel, prof. dr hab., pracuje na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, badaczka literatury modernizmu i poezji współczesnej. Autorka książek: Baśń w literaturze Młodej Polski (1996), Dziecko. Symbol i zagadnienie antropologiczne w literaturze Młodej Polski (2003), Poszukiwanie blasku. O poezji Adama Zagajewskiego (2005), Złotnik i śpiewak. Poezja Leopolda Staffa i Bolesława Leśmiana w kręgu modernizmu (2009). Opracowała edycje utworów Józefa Jedlicza (1998) i Stanisława Miłaszewskiego (2008). Współredagowała tomy poświęcone poezji Tetmajera, Micińskiego, Bursy, Staffa i twórczości Wyspiańskiego oraz książki zbiorowe w serii Żywioły wyobraźni, którą kieruje.