Katarzyna Fazan, przez systematyczne analizowanie PQ, zrobiła wiele dla rozwoju badań nad scenografią. Jej eseje w „Didaskaliach” zawsze obejmowały trzy aspekty: po pierwsze – omawiały polską ekspozycję; po drugie – analizowały całość PQ (co, ze względu na obszerność tego „zdarzenia”, nie jest rzeczą prostą); po trzecie, najważniejsze chyba – pokazywały kontekst światowy, w jakim działają polscy twórcy. Fazan nie analizuje scenografii, która jest zabudową sceny, ale w swoich rozważaniach kieruje się twierdzeniem Borisa Kudlički, że scenografia jest dzisiaj samowystarczalną instalacją wyposażoną w ekspresyjną narrację i dramaturgię – i dlatego ekspozycje (…) wymagają od zwiedzających (a często raczej – uczestników) coraz większych kompetencji, coraz większej otwartości na eksperyment. Autorka pokazuje przemianę drogi zwiedzającego od obserwacji do partycypacji (…). I to zjawisko z biegiem lat (książka obejmuje sześć edycji PQ – kalendarzowo to jest 20 lat) narasta wręcz lawinowo, stawiając pojęcie scenografii w sytuacji granicznej. Stajemy tu pomiędzy koncepcjami wystaw scenograficznych jako katalogu „śladów po przedstawieniach” (takie były pierwsze polskie ekspozycje) a dzisiejszym doświadczeniem odczytywania przedstawienia przez tropienie zakładanych relacji z odbiorcą.
Z recenzji prof. dr hab. Magdaleny Raszewskiej

Tom jest przewodnikiem po wystawach scenografii Praskiego Quadriennale (1999-2019). Ujmuje ekspozycje jako montaż obrazów (za koncepcją A. Warburga w interpretacji G. Didi-Hubermana), wyprowadza koncepcję wystaw z archiwum internetowego oraz pracy V. Ptáčkovej i V. Adamczyka — A Mirror of World  Theatre. The Prague Quadrienial 1967-1991, a także własnej  pamięci autorki związanej z recenzowaniem wystaw w latach 1999-2019 na łamach „Didaskaliów”. Krytyczne ujęcie koncepcji ekspozycji pozwala pokazać zmiany historyczne dokonujące się zarówno w konwencjach scenicznych jak i kuratorskich. Zbiór tekstów jest monografią ważnego wydarzenia związanego ze sztuką teatru i proponuje oscylację między myśleniem o ekspozycjach scenografii w kategoriach re-materializacji śladów po widowiskach teatralnych i procesach twórczych a fenomenologicznym doświadczeniem jawienia się tropów sztuki w relacji z odbiorcą w obszarze wystawowego „tu i teraz”.