Celem tomu nie jest wypracowanie kompleksowego bądź jednorodnego spojrzenia na zagadnienie wykorzystywania komizmu w kulturze popularnej, lecz raczej pokazanie jego aspektów różnorodnych zarówno pod względem typów i funkcji komizmu, jak i rodzajów tekstów oraz mediów, w których się on przejawia. Autorzy zebranych w monografii artykułów przyglądają się mu z rozmaitych perspektyw – począwszy od szerokich ujęć teoretycznych, a skończywszy na studiach przypadków – by zastanowić się, w jaki sposób on działa, jak wpływa na specyfikę przekazów i wreszcie czemu może służyć. Ich zainteresowania koncentrują się szczególnie wokół kwestii nieoczywistych: wykorzystywania komizmu jako narzędzia oswajania rzeczywistości, nośnika poważnych treści, środka komunikacji i perswazji; negocjowania granic śmiechu, a także jego potencjalnych problematycznych konsekwencji.

„We wstępie do zbioru Redaktorki omawiają złożoność estetycznego fenomenu komizmu. Pełna zgoda – legendarne piętno zaginionej księgi estetycznych rozważań Arystotelesa wciąż powoduje, że najmniej potrafimy rzetelnie powiedzieć o śmiechu. Człowiek śmiechu (jak i płaczu) jest afektywnym bytem pogranicznym i nie do końca dla nas samych zrozumiałym – bo właściwie pozawerbalnym. «Śmiech i płacz są istotnie dwoma sposobami, za sprawą których człowiek doświadcza granic języka» (G. Agamben). Zadaniem tej książki jest więc do pewnego stopnia ukazanie sfery komunikacyjnej niemożności – bo jest to esencja komedii”.
Z recenzji dr. hab. Rafała Szczerbakiewicza