Uważnemu obserwatorowi społeczeństwa wielokulturowego, złożonego z odrębnych grup etnicznych o i migracyjnym rodowodzie, nasuwa się pytanie: co sprawia, że pewne grupy dominują nad innymi, chociaż mają podobne pochodzenie? Jakie przymioty, wspólne wszystkim członkom grupy, odpowiadają za ekonomiczny sukces całej zbiorowości? W jaki sposób wytłumaczyć różny stopień aktywności gospodarczej w Stanach Zjednoczonych Włochów, Żydów, Chińczyków czy Meksykanów? Dlaczego Polacy nie osiągnęli poziomu przedsiębiorczości porównywalnego z Włochami, a ci z kolei nie dorównali swoją aktywnością żydowskim przedsiębiorcom? Dlaczego dwunastu na stu Koreańczyków w Stanach Zjednoczonych daje pracę innym, a tylko dwóch spośród tej samej liczby Amerykanów meksykańskiego pochodzenia jest pracodawcą?

Okazuje się, że ludzkie zachowanie, także to rynkowe, kształtowane jest przez kulturę, w której jednostka wyrasta i dojrzewa. Kultura przedsiębiorczości określa więc sposób postrzegania i interpretowania rynku, podejmowania i prowadzenia działań na tym rynku, a także reagowania na pozostałych uczestników poruszających się na wspólnej płaszczyźnie rynkowej.