Podczas grabieży w 1922 roku konfiskowano także niebywałe ilości prawosławnych ikon, choć prawdopodobnie nie prowadzono rzetelnej dokumentacji. Tysiące tych unikatowych skarbów sztuki rosyjskiej trafiło na uliczne bazary, gdzie wiele z nich upolowali obcokrajowcy po okazyjnych cenach. Sam Olof Aschberg kupił aż 277 jedynych w swoim rodzaju ikon, datowanych na okres od XV do XIX wieku. Swym charakterystycznym tonem naznaczonym beztroskim brakiem dociekliwości Aschberg z rozrzewnieniem wspominał swe przeżycia podczas buszowania ze szwedzkimi przyjaciółmi na jednym z moskiewskich targowisk przy ulicy Smoleńskiej w latach 1923 i 1924: „Rozrywki dostarczało nam chodzenie na coś, co było rosyjskim odpowiednikiem Targu Kaledońskiego, gdzie mogłeś kupić wszystko, co tylko przyszło ci do głowy. [...] Właśnie tam nabyłem swoje pierwsze ikony. Pochodziły częściowo z prywatnych rodzinnych zbiorów, a częściowo z cerkwi i monastyrów, z których zapewne skradziono je podczas rewolucji. [...] Gdy ikony dotarły do Sztokholmu, powiesiłem je w mojej willi”. Około 250 zagrabionych rosyjskich ikon ze zgromadzonej przez Aschberga kolekcji zostało potem przekazanych w darze sztokholmskiemu Riksmuseet.

Na obronę Aschberga należy powiedzieć, że znacznie bardziej niż bolszewicy przysłużył się ocaleniu rosyjskiego dziedzictwa religijnego i artystycznego. Większość ikon i innych dzieł sztuki przekazanych do Gochranu w 1922 roku systematycznie rozbierano na czynniki pierwsze w celu odzyskania materiałów. Na przykład ikony wyszywane perłami zgromadzono w kilku pomieszczeniach, gdzie „kobiety po kolei wyrywały te perły, myły je i nawlekały na sznurki podług wielkości”. Inne ikony złożono „na pół albo nawet na czworo” na długo przed rozpruciem haftów w tym tylko celu, aby łatwiej pomieściły się w kartonach, w których je przechowywano. Tym sposobem, jak donosił Max Laserson, gdy w 1923 roku został wynajęty przez Gochran, „setki ikon zostały beznadziejnie i bezpowrotnie zniszczone”, w tym „wiele z XVIII wieku, a niektóre nawet z XVII”. Podobnie przedstawiała się sprawa antykwarycznych manuskryptów i ksiąg liturgicznych, które powyrywano z opraw, aby odzyskać srebro. Również „z szat liturgicznych i felonionów, pastorału i mitry, krzyży i kielichów” odzyskiwano srebro, sprzedawane następnie według wagi.
Fragment rozdziału "Cerkiew"