Książka Konteksty Psychiatrii otwiera przed nami różne możliwości wyboru, pozwalając spojrzeć na psychiatrię z różnych poziomów i perspektyw. Każdy z tych poziomów i każda perspektywa wydają się jednakowo ważne, a równocześnie nie zamykają czytelnikom drogi do twórczego dialogu, dając nadzieję na zbliżenie nas do rozumienia drugiego człowieka – nie tak bardzo innego, jak pozornie mogłoby się wydawać.

Autorzy poszczególnych rozdziałów mówią do siebie nawzajem. Mówią o mózgu, o medykalizacji ludzkich problemów, o znaczeniu kultury, o znaczeniu sztuki i prawa. Mówią do siebie, a to powoduje, że każdy Autor ma przekonanie, że to co pisze on i piszą inni to wspólne poszukiwanie lepszego rozumienia i skuteczniejszego pomagania. Mówią także do Czytelników, zachęcając ich podjęcia dyskusji, do wyjścia poza ramy własnych przekonań i własnej indywidualnej wiedzy.

Fakt, że psychiatria „niejedno ma imię”, dla niektórych czytelników może stanowić kłopot: jak tu się wyznać w tylu perspektywach, językach, paradygmatach, koncepcjach, z których być może jedne stoją w sprzeczności z drugimi. Dla innych jednak będzie to okazja do refleksji nad złożonością, wielowersyjnością i bogactwem nauki (i praktyki) zwanej psychiatrią.