Znamienną właściwością rozwoju nauk politycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim jest charakter więzi łączących je z naukami prawnymi i Wydziałem Prawa. Wzajemne oddziaływanie na siebie tych gałęzi jako differentia specifica uniwersyteckiej tradycji nauk politycznych przewija się nieprzerwanie przez cały 214-lemi okres historii tej gałęzi wiedzy. Począwszy od Katedry Umiejętności Politycznych, a na Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego skończywszy, więzi te przybierały różne formy, a także obejmowały różnorakie materie. Wystarczy zwrócić uwagę na ich kompleksowy charakter. W skali przedsięwzięć obejmujących: kadrę nauczającą, gremia inicjatorów i organizatorów rozwiązań instytucjonalnych; autorstwo projektów konceptualnych i programowych w domenie nauk politycznych - udział profesorów prawa był dominujący. Nadto Wydział Prawa UJ wspierał organizacyjnie i merytorycznie wszelkie inicjatywy mające na celu rozwój charakteryzowanej dyscypliny, a instytucje uprawiające nauki polityczne konsekwentnie włączał w obręb własnych struktur organizacyjnych.

Wybrano czterdzieści bezdyskusyjnie najznakomitszych postaci uczonych działających od połowy wieku dziewiętnastego, od zalążka akademickich nauk politycznych, aż do lat dziewięćdziesiątych obecnego stulecia. Uczonych, działaczy i polityków czynnych - co prawda - głównie w Alma Mater Jagiellonka, ale promieniujących swoimi osiągnięciami na wszystkie ośrodki myśli politycznej i poza te granice. Potencjalny czytelnik, wykładowca, badacz, student, polityk, ktokolwiek, komu sprawy polityczne nie są z wielorakich przyczyn obojętne, otrzymuje w tym dziele oryginalny zbiór biografii tych „największych", wytyczających szlaki prowadzące do wiedzy politycznej, biografii nasyconych bogato faktami z ich życia, z ich akademickich curricula, ale przede wszystkim ukazujących materie i rozmiary ich naukowej twórczości. Jubileuszowa księga nauk politycznych - w takim ujęciu, opracowaniu i rozmiarach - jest wyjątkowo potrzebna do zwalczania - niekoniecznie przez nich zawinionej - a ciążącej na dzisiejszym środowisku polskich politologów niewiedzy, „małowiedzy" o ich własnych intelektualnych korzeniach.