Nauka chodzenia

Tom 1. Teksty programowe późnej awangardy

Pod redakcją: Wojciech Browarny, Paweł Mackiewicz, Joanna Orska

Seria: Awangarda / Rewizje

Liczba stron: 354Format: B5Data wydania: 20.09.2018

Opis książki

„Pierwszy tom monografii Nauka chodzenia. Teksty programowe późnej awangardyotwiera przed czytelnikiem przestrzeń badawczej refleksji nad polską neoawangardą literacką, zagospodarowując obszar co może się wydać nieoczywiste nieuporządkowany, domagający się opisu i umiejscowienia na mapie powojennych ruchów awangardowych. To książka bardzo potrzebna i zarazem uświadamiająca, jak mało dotąd napisano na temat awangardowo zorientowanej twórczości poetyckiej lat 60. i 70. ubiegłego wieku, o której opowieść była dotychczas rozproszona lub wtłoczona między narracje o powracającej po socrealizmie linii Przybosia, poezji lingwistycznej drugiej połowy lat 50. czy rozpoczynającej swą działalność dekadę później Nowej Fali".
Fragment recenzji prof. dr hab. Joanny Grądziel-Wójcik

„Bohaterami książki są Adam Ważyk, Tadeusz Różewicz, Witold Wirpsza, Tymoteusz Karpowicz,  Krystyna Miłobędzka oraz Stanisław Dróżdż twórcy, którzy w znaczący sposób wpłynęli na kształt nowoczesnej i ponowoczesnej  (także najnowszej) liryki polskiej. Tytułowa »nauka chodzenia« rozumiana jest w sensie metaforycznym i zwraca uwagę na takie kategorie badawcze, jak miasto, biografia, ciało czy powszedniość to właśnie one stanowią osnowę, wokół której zbudowane są poszczególne teksty składające się na tę nadzwyczaj interesującą pracę. Z całą pewnością stanie się ona jednym z ważniejszych opracowań na temat polskiej poezji neoawangardowej, publikacją, do której będzie musiał sięgnąć każdy, kto zechce w  przyszłości  zajmować się  podobną problematyką".
Fragment recenzji prof. dr. hab. Adama Dziadka

Czy literacka neoawangarda istnieje? Czy jest możliwe mówienie o neoawangardzie w literaturze, skoro pojęcie to jest związane z interdyscyplinarnością i odrzuceniem zinstytucjonalizowanej formy sztuki? Z naszego punktu widzenia istotne jest to, że wszyscy bohaterowie Nauki chodzenia swoje najważniejsze wypowiedzi powiązane z powojenną poezją awangardową ogłaszali w czasach tak ważnych dla światowej awangardy. Autorów tworzących najciekawsze z nich nazwałam „późnymi awangardzistami", mając na myśli zarówno ich „niewczesność" wobec ruchów światowej kontrkultury, jak i „późny" powrót ich głosów jako znaczących dla naszej kultury na przełomie XX i XXI wieku.
Fragment wstępu Joanny Orskiej

Awangarda w pierwszych dekadach XX wieku światopoglądowo i estetycznie ścierała się z kulturową tożsamością i sztuką mieszczaństwa, które jako klasa kształtowało nawyki kulturalne, kreowało popyt na dzieła artystyczne, tworzyło własne sposoby ich odbioru i wartościowania. Neoawangarda środkowego PRL nie miała tak wyrazistego partnera czy przeciwnika. Porzuciła też niektóre modernizacyjne i rewolucyjne założenia swojej poprzedniczki, awangardy początku stulecia. Na co dzień stykała się jednak z doświadczeniem umasowionej nowoczesności w życiu społecznym i kulturze, funkcjonowała w przestrzeni miejskiej, odnosiła się do jej właściwości i symboli, tworzyła koncepcję kultury i projektowała komunikację artystyczną przede wszystkim dla mieszkańców miasta.
Fragment wstępu Wojciecha Browarnego
Język publikacjiPolski / Polish
ISBN: 978-83-233-4460-5

POLECANE KSIĄŻKI

NOWOŚCI

Ta strona wykorzystuje pliki cookies.

Dowiedz się więcej...